فرهنگی

ابتهاج با هر کسی نمی‌جوشید/ سیاسی بود و نبود!

به گزارش شفاف، این مترجم، ویراستار و نویسنده پیشکسوت درباره ویژگی های شعر امیرهوشنگ ابتهاج (ح.الف. سایه) حتی پس از درگذشت این چهره فقید ادبیات فارسی، گفت: اشعار هوشنگ ابتهاج هم سیاسی و هم غنایی بود. یعنی بین خوانندگی و سیاست رفت.

وی در عین حال معتقد است که رنگ غنایی در آثار «سایه» بیشتر به چشم می خورد و می گوید: در واقع ایشان تحت تأثیر شهریار بوده و با او بسیار خوش و بش می کرده است. او عاشق آوازهای شهریار بود و هنر شهریار را درک می کرد. اما بعد از اینکه بزرگ شد، مستقل شد. یعنی تاثیر شهریار فقط در عرصه آواز بود.

مدیر گروه ادبیات معاصر فرهنگستان زبان و ادب فارسی افزود: وی با وجود اینکه از اعضای وفادار یک حزب سیاسی بود، در میتینگ های سیاسی حاضر نشد. از این نظر تا حدودی به (عبدالحسین) نوشین شباهت داشت. نوشین اگرچه در حزب جایگاهی داشت، اما بیشتر به کارهای هنری خود می پرداخت و در میتینگ های سیاسی حاضر نمی شد، در عوض بیشتر به کارهای هنری خود می پرداخت. «سایه» هم همینطور بود. در عین حال کار هنری «سایه» رنگ غنایی قوی داشت، اما سیاسی هم بود. یعنی هم غنایی بود و هم سیاسی. چنین شاعرانی اغلب در فرانسه دیده می شوند.

احمد سمیعی گیلانی سپس اظهار داشت: پس از خواندن اشعار ابتها به این عقیده رسیدم که می توان گفت او واقعاً غزل سرایی بوده است. با این حال، نه تنها دنیای سیاست برای او بیگانه نبود، بلکه برایش آشنا نیز بود.

وی اشعار «سایه ها» را از اشعار شاعران طراز اول زمان خود معرفی کرد و گفت: ابتهاج در ردیف شاعرانی چون شاملو، اخوان، سپهری و فرخزاد بود. یکی از افتخارات فرهنگ و ادب ایران، ابتهاج بود که شعرهایش هنوز زنده و خوانده می شود و فکر می کنم ماندگار باشد.

این فرهنگی درباره قالب شعری هوشنگ ابتهاج نیز گفت: «سایه» بیشتر به قالب های سنتی گرایش داشت، اما مضمون اشعار او نو بود نه سنتی؛ «سایه» بیشتر به قالب های سنتی گرایش داشت. تم هایی که مد روز و محبوب هستند. بنابراین شعر او معاصر است. به نظر می رسد ممکن است در قالب سنتی باشد، اما از نظر محتوا، شعر و موضوع کاملا مدرن است.

سامی گیلانی با بیان اینکه ابتهاج را یکی دو بار قبل و یکی دو بار بعد از انقلاب دیده ام، گفت: در مجامع سیاسی زیاد حاضر نمی شد تا با همه ارتباط برقرار کند. او فقط با چند نفر از اعضای حزب سروکار داشت. مثلا با آقای دولت آبادی برخورد کرد. اما عمر کوتاهی داشت و با هیچکس موافق نبود. این به این دلیل است که من آنها را خیلی کم می دیدم، اما همیشه شعرهایشان را می خواندم و دنبالشان می کردم و از وضعیت آنها اطلاع داشتم.

دکمه بازگشت به بالا