فرهنگی

اشعار رویایی به نفع خودش بود

در سال 1392، هشتمین سال جایزه کتاب سال روزنامه نگار، در مراسم اختتامیه خود با تجلیل از شاعران پیشکسوت، از یدالله رویایی یک عمر فعالیت شعری تجلیل کرد و جواد مجابی شاعر و روزنامه نگار درباره رویایی و حجم شعر

همزمان با درگذشت یدالله رویایی سخنان جواد مجابی در این مراسم را بازنشر می کنیم.

جواد مجابی گفت: رویایی را به عنوان شاعر می شناسند، اما قبل از اینکه بنیانگذار شعر پرحجم باشد، شاعری نامدار بوده است. او در حدود سال 1948 مجموعه شعری را پیشنهاد داد که حاصل گفت و گوی هنرمندان همفکری چون شاعران، نقاشان، فیلمسازان و منتقدان بود که سعی در ارائه بیانیه ای در مورد دیدگاه جدیدی از هنر و شعر مدرن داشتند. .

وی در ادامه افزود: شعر، حجم دور شدن از فضاست. ذهنی که جهش دارد از واقعیت فعلی به واقعیت غایی می رود و در آن جهش از فضا می گذرد و این فضا فضایی است که بقیه در آن می مانند. رویا نشان می دهد که از این فضا بگذریم و به شعر به مثابه آفرینش جدیدی نگاه کنیم که قبلاً وجود نداشته و توسط شاعر ساخته شده است.

مجابی همچنین گفت: حجم شعر بیشتر به نفع خودش بود تا رستگاری دوستان رویایی اش; چون او شاعر بود و بقیه شاعرانی بودند که سعی می کردند شعر بگویند. اما شعر به طور طبیعی در رویا بود و تجربه کافی داشت، به اندازه کافی کتاب خوانده بود، تجربه سیاسی و شناخت کافی از وزن داشت.

این منتقد پیشکسوت در ادامه شعر رویایی را با نقاشی مدرن مقایسه کرد و گفت: شعر رویایی را می توان با نقاشی مدرن مقایسه کرد. خودش هم به این سوال اشاراتی دارد. کوبیسم و ​​فوتوریسم در دهه 50 در ایران مطرح شد. در کوبیسم، در مورد زاویه دید بود که او از زوایای مختلف به شی نگاه می کرد. این ایده به رویاپرداز انگیزه داد که به جای پیروی از ایده سوررئالیستی حرکت از واقعیت به غیرواقعیت، از واقعیت به واقعیت نهایی برود.

مجابی همچنین گفت: رویایی می خواست به پنهان ترین حرکت کلمه برسد، کلمه برای او کشش و جسمانی داشت و از ترکیب کلمات به شیوه کلاژ، مونتاژ و چسباندن قطعات و با مهارت دقیق و حساب شده استفاده می کرد. ، سعی کرد به نوعی موسیقی زبانی برسد که در عین حال حاوی مقاله باشد.

وی افزود: چیزی که به خواب بیننده کمک کرد تا به این ایده برسد، متون عرفانی بود. با خواندن متون عرفانی می توانست تجربیات مولوی و ارواح پیش روی خود را به دست آورد و از عادی بودن عبور کند. حق با این دوره اعتیاد است، برای عموم شعر می گوید، تنبل و تنبل است، مثل یک کارمند دولتی. اما از مجموعه اول، مجموعه دوم، برخی از خوانندگان خود را از دست داد. اما از دهه 70 او دوباره شادی را پیدا کرد و بسیاری به سبک او آهنگ هایی نوشتند که قربانی رویاها هستند. چون نمی دانستند رویاپرداز چه تلاش هایی کرده تا به این نوع شعر برسد. شاید این شعر در نگاه اول ساده باشد اما فقط یک استاد از عهده آن بر می آید و رویاپرداز به خوبی از عهده این شعر برآمد و با زندگی پرهیزگاری پیش رفت و در یک جا متوقف نشد.

جواد مجابی سپس گفت: ای کاش در ایران و بین ما رویایی بود و فرصت استفاده از چندین دهه کار او را داشتیم. این بدبختی کشور ماست که بچه های زیادی را از دست داده است.

55245

دکمه بازگشت به بالا