جامعه

این‌جا شب نیست… – اخبار ما

روزها تاریک و شبها روشن و لبها تشنه و شکمها متورم. ماه رمضان است. ماه تفریحی که در راه است، روزی است برای بسیاری از تجار، با ضربات اذان ظهر آغاز می شود و تا اذان مغرب ادامه می یابد. اما به محض غروب خورشید، شهر بیدار می شود. خیابان ها به روی ترافیک بسته است و مغازه ها یکی یکی باز می شوند. اکثر رستوران ها، کافه ها، خواربارفروشی ها و خواربارفروشی ها بعد از افطار باز می شوند. پارک ها و مکان های عمومی شلوغ است و جلسات و گردهمایی ها به ساعات تاریک شب موکول می شود.

بر اساس گزارش ها آرهبه نقل از امروز و نه دیروز، ماه رمضان تنها زمانی بوده است که شبها از روزها بهتر است. در سال های اخیر روال زندگی در ماه رمضان به گونه ای بوده است که اکثر مشاغل اداری ساعات کاری کمتری به نفع روزه دار دارند. به همین ترتیب، بسیاری از مشاغل دیگر ساعات کاری خود را با ساعات کار کارکنان تنظیم می کنند. در اول ماه رمضان از افطار تا سحر شبی نیست.

این شب نیست...

چرا و چگونه زندگی شبانه به وجود آمد؟

یعقوب موسوی، استاد دانشگاه در گفت و گو با آره وی خاطرنشان کرد: از آنجایی که شهر نمی تواند پاسخگوی تمام انتظارات و خواسته های مردم در طول روز باشد و جمعیت متنوع و با سلایق مختلف، مشاغل و فعالیت ها به طور کامل برآورده نمی شود و خواسته های آنها برآورده نمی شود، بخشی از آنهاست. شغل ها. وقتی فضا آرام تر است شب را به تعویق می اندازند.

البته برخی مراکز درمانی، خدماتی، خدمات اجتماعی و… آنها در شب کار می کنند، بنابراین برای استفاده بهینه از فعالیت های آنها باید زندگی شبانه را پذیرفت. این محقق گفت: اینکه می گویند شهر باید از نیمه شب تا صبح تعطیل شود، فرمولی اشتباه، ناقص و ناکارآمد است. بیمارستان ها در شب باز هستند و مردم در شهر تردد می کنند. حتی برخی افراد دوست دارند از فضای شبانه استفاده معنوی، فرهنگی و تفریحی کنند. «به همین دلیل، نهادهای مسئول در سراسر جهان بخش‌هایی از شهر را تا پاسی از شب به برخی فعالیت‌ها اختصاص داده‌اند.

با گذشت سالها، شهرها در سراسر جهان گسترش یافته اند و در نتیجه انتظارات توده های شهری افزایش یافته است و با امکاناتی که شهرها از نظر زیرساختی فراهم می کنند، زندگی شبانه درخواست اجتناب ناپذیر و منطقی افرادی است که می خواهند از آن استفاده کنند. موضوع شب زنده داری در حوزه حکمرانی شهری از دیرباز در سازمان هایی مانند شهرداری مطرح شده و نقاطی از شهر تهران برای این منظور مشخص شده است. موسوی در این خصوص گفت: در این طرح منطقه 12 تهران به عنوان یکی از محل های اصلی تجمع این رویداد معرفی شده است. اما در حال حاضر، صحبت در مورد طراحی، برنامه ریزی، تخصیص فضاهای خاص و کنترل زندگی شبانه مهم است.

این جامعه شناس درباره شب زنده داری در ماه رمضان در ایران توضیح داد: در ایران در ماه رمضان شب زنده داری می تواند معنوی، وقفی، مذهبی و وقفی باشد. بنابراین می توان درب برخی از مساجد را در شب باز گذاشت. یا می توانید فضاهایی را برای «لیالی قدر» طراحی کنید که استفاده شبانه آن مثمر ثمر باشد. زندگی شبانه یک تغییر اجتناب ناپذیر در شهر است و در حال بازگشت به شیوه استفاده و مدیریت آن است. از زندگی شبانه می توان برای کارهای صنعتی، تجاری، اجتماعی، فرهنگی و غیره استفاده کرد. زندگی شبانه را می توان برای اهداف مختلفی از جمله اهداف فرهنگی و مذهبی طراحی کرد.

این شب نیست...

زندگی شبانه چگونه بر روحیه عمومی افراد تأثیر می گذارد؟

زندگی شبانه به هیچ چیز آسیب نمی رساند، اما یک جوان سازی مثبت است. در روانشناسی شهر، سلایق، علایق، ترجیحات و ماهیت روحی و روانی متفاوتی وجود دارد. بعضی ها شب زنده داری را دوست دارند و ترجیح می دهند، تا زمانی که تعدادشان محدود است، نمی توانم آنها را نادیده بگیرم. جوانانی هستند که به هر دلیلی بیدار و خواب آلود هستند. مردان و زنانی هستند که یک شب زندگی و یک روز استراحت دارند. این جامعه شناس می گوید: ممکن است برخی فکر کنند که استراحت در شب و کار در روز بهترین راه برای زندگی است. یعنی مردم می توانند تمام شب را بیدار بمانند، عبادت کنند، کتاب بخوانند، راه بروند، راه بروند، ورزش کنند و تفریح ​​کنند و این به مردم برمی گردد. شهر شهروند شهری است که مردم در آن حقوق دارند و حق دارند در فضایی که به دنبال آن هستند زندگی کنند. پس اگر مسئولان شهری بخواهند به حقوق آنها پاسخ دهند باید بپذیرند که عده ای شب زنده داری می کنند و نمی توان این حق شهروندی را از آنها سلب کرد.

زمانی که زندگی شبانه این بخش شناخته شد، باید فضا و امکاناتی برای آنها فراهم شود. برای این کار می‌توانیم خیابان‌ها را تعیین کنیم یا مراکز و مکان‌ها را تعریف کنیم. کل شهر حتی لازم نیست به امکانات زندگی شبانه مجهز باشد. این تصور حداقل برای شهری با شرایطی مثل تهران غیرممکن و ناخوانا است. اما اگر زندگی شبانه شناخته شود، حداقل در برخی مناطق، بخشی از فعالیت های روزانه به شب تبدیل می شود. در برخی از شهرهای جهان، شهرهای زیرزمینی تعریف شده است. به عنوان مثال، در شهری مانند توکیو، برخی از مکان ها زیر زمین ساخته شده اند، زیرا فضای زیادی ندارند.

موسوی به افتتاح فضای آموزشی شبانه در این شهرستان اشاره کرد و گفت: در کنار مراکز درمانی، آتش نشانی و… مراکز بیشتری برای فعالیت های شبانه در نظر گرفته شود. چندین مرکز فرهنگی، ورزشی و آموزشی را می توان برای فعالیت های شبانه راه اندازی کرد. وی افزود: گروهی هستند که بیشتر جذب شب‌آموزی می‌شوند یا در روز فرصت حضور در یک فضای آموزشی را ندارند و باید با تشکیل مراکز شبانه زمینه تعالی آنها فراهم شود و این نیازمند تصمیم‌های کلان است. “

مدرس دانشگاه الزهرا (س) تاکید کرد: به منظور افزایش فعالیت های فرهنگی و هنری در عصر می توان ساعات کاری سالن های تئاتر، کنسرت ها و سینماها و اماکن آثار هنری مانند نقالی، تعزیه خوانی، مرثیه خوانی را افزایش داد. ، نمایشنامه، تلاوت و نقد کتاب و … مطالبی که با سنت عمومی ما همخوانی دارد. شهرداری باید خانه های زورخانه ای یا حمل و نقل سنتی را بازسازی کند و چراغ آنها را روشن کند. سفره خانه هایی که در آن شب های شعر و موسیقی سالم برگزار می شود به سلامت روان ساکنان شهر کمک می کند و به نیازهای معنوی آنها پاسخ می دهد. در سرتاسر دنیا چنین چیزهایی وجود دارد، اکنون ساعت را می توان کوتاه و طولانی کرد.

این شب نیست...

کدام مناطق پایتخت ظرفیت زندگی شبانه را دارند؟

سید یعقوب موسوی برخی از مناطق تهران را برای اجرای این طرح مناسب دانست و آنها را اینگونه نام برد: اطراف منطقه 12 تهران و یکی دو شهرک مجاور مستعدترین مناطق برای راه اندازی طرح شب زنده داری هستند. مناطق 1، 2، 3، 16، 20، 21 و 22 و غیره به دلیل در دسترس نبودن همه شهروندان و اقشار، ظرفیت کمتری برای اجرای این طرح دارند. منطقه 12 تهران دارای دسترسی مناسب و فضاهای فرهنگی، تاریخی، تفریحی فراوان اعم از موزه، کافه، پارک و… است و شب ها نیز می توان در زمینه های مختلف فعالیت کرد.

این شب نیست...

انتهای پیام/

دکمه بازگشت به بالا